Kategori: Genel

Bugün gördüm. İçimde bir yer toparlandı, bir yer de sessizce çöktü. Mutlu oldum. Ama sevinçten çok tanıdık bir sızı vardı içinde. İnsanın birini görünce değil de kendine döndüğü anlar gibi. Galiba içimde birini çok güzel seviyorum. Adını koymadan, yaklaştırmadan, kendime bile fark ettirmeden. Gözlerini tam seçemedim. Belki yorgundu, belki canı bir şeye çok sıkkındı, belki…

Selam… Bu satırları sana, senden bir şey istemek için değil; içimde kalıp ağırlaşanları biraz hafifletmek ve senin içinde bulunduğun hâli incitmeden durabildiğim bir yerden yazıyorum. Artık benimle görüşmek istemediğini söylediğinde, kendi uğraşlarının, hayatının ve yorgunluklarının sana fazlasıyla yettiğini anladım. Bu hâlin içinde bana yer açamayacağını… bunu da çok sakin, çok kendin gibi söyledin. Ben de…

Kuytuda kalıyor belki. Ama temiz kalıyor. Çünkü bu his, kendine yol açmaya çalışmıyor. Kimsenin hayatına taşmıyor. Kimsenin yerini zorlamıyor. Ben seni, yaklaşmak için değil… içimde doğru yerde durduğu için seviyorum. Özlemek var. Ama çağırmak yok. Beklemek var. Ama yük olmak yok. Yerimi biliyorum. Bu yüzden bu sevgi incitmiyor. Kuytuda kalıyor belki… Ama tam da bu…